Saltar al contenido

33 Porady dotyczące błędów Terapeuta powinien ich unikać i jak im zapobiegać

Czego terapeuci nie powinni robi?

Od pocz?tku XX wieku prowadzono ludzi, aby prowadzi? ludzi w kierunku nowych pomys?ów i mechanizmów radzenia sobie.

Ze wzgl?du na szerokie zastosowanie konieczne jest, aby doradztwo odbywa?o si? w oparciu o metody wspierane badaniami, które promuj? pozytywne dostosowanie klienta.

Naukowcy zidentyfikowali kilka kluczowych zachowa?, których nale?y unika?, aby doradcy byli skuteczni w pe?nieniu ról terapeutycznych, a ten artyku? konsoliduje najwi?ksze b??dy i sposoby ich zapobiegania.

Unikaj?c tych powszechnych trudno?ci zwi?zanych z poradnictwem, terapeuci b?d? w lepszej pozycji, aby wzmocni? pozycj? swoich klientów, pokierowa? nimi i wspiera? ich w d??eniu do wi?kszej satysfakcji emocjonalnej i dobrego samopoczucia.

Porady ogólne: 11 b??dów

Poni?sze b??dy, które maj? ogólne znaczenie w?ród rodzajów porad, s? podzielone na nast?puj?ce kategorie wymienione poni?ej.

1. poufno??

Poniewa? zachowanie poufno?ci ma zasadnicze znaczenie dla etycznego wdro?enia leczenia zdrowia psychicznego, naruszenie jej stanowi powa?ny b??d kliniczny. O ile klient nie udzieli zgody LUB istnieje wystarczaj?cy powód do naruszenia poufno?ci (na przyk?ad klient stanowi zagro?enie dla niego lub innych osób), doradcy podlegaj? szczegó?owym przepisom dotycz?cym poufno?ci (Hodgson, Mendenhall i Lamson, 2013).

Ochrona prywatno?ci i poufno?ci jest nie tylko prawem klienta, ale zapewnia tak?e ochron? prawn? terapeuty. Istnieje kilka sposobów, w jakie specjali?ci ds. Zdrowia psychicznego musz? chroni? prywatno?? klienta. Na przyk?ad obowi?zkiem doradcy jest utrzymywanie bezpiecznych plików papierowych i elektronicznych oraz omawianie informacji o pacjencie tylko z osobami, do których dost?p jest dozwolony.

Oprócz zrozumienia wymogów dotycz?cych poufno?ci doradcy powinni równie? zapewni?, ?e fizyczny charakter biura doradczego zapewnia odpowiedni? prywatno?? klientów (Hodgson i in., 2013). Dlatego poczekalnia musi mie? odpowiednie miejsce do siedzenia i przestrze?, a biura porad musz? by? prywatne i d?wi?koszczelne.

Podobnie ca?y personel doradczy powinien zrozumie? znaczenie poufno?ci, a tym samym unika? ujawniania informacji o klientach innym osobom w poczekalni. Zachowanie poufno?ci to nie tylko prawo, to etyczny imperatyw profesjonalnego doradcy. Ponadto niezb?dne jest budowanie zaufania klient-doradca, a tym samym zwi?kszenie prawdopodobie?stwa, ?e ??klient b?dzie otwarty i reaguje na leczenie.

2. Budowanie relacji

Uzyskiwanie porady jest trudnym do?wiadczeniem dla wi?kszo?ci ludzi, poniewa? cz?sto wymaga dzielenia si? g??boko osobistymi i niepokoj?cymi informacjami. Na pocz?tek potrzeba czasu, aby klient poczu? si? wystarczaj?co bezpiecznie, aby si? otworzy?, szczególnie gdy ma problemy z zaufaniem.

Porady jako?ciowe oznaczaj?, ?e terapeuta nie pope?nia b??du zbyt szybkiego skakania, ale buduje dobre relacje od samego pocz?tku i po?wi?ca odpowiedni? ilo?? czasu na zaufanie.

Chocia? dok?adny proces nawi?zywania relacji zale?y od zaanga?owanych osób, przeszkoleni doradcy mog? oceni? stopie? reakcji ka?dego klienta na pocz?tku leczenia. Nawi?zanie relacji, która zaspokoi unikalne potrzeby klientów, jest niezb?dne, poniewa? zwi?ksza motywacj? klienta do wspó?pracy z terapeut? w celu osi?gni?cia celów terapeutycznych (Tahan i Sminkey, 2012).

3. Dostosowanie mi?dzy klientem a doradc?

Tak jak istnieje szeroki zakres specjalizacji medycznych, specjali?ci od zdrowia psychicznego s? równie? zró?nicowani pod wzgl?dem szkolenia akademickiego i leczenia. Dlatego doradcy ds. Zdrowia psychicznego musz? tak?e dopasowywa? si? do potrzeb swoich klientów, przedstawiaj?c problemy i oczekiwania.

Osoby szukaj?ce porady skorzystaj? na odrabianiu lekcji dotycz?cych ró?nych stylów poradnictwa. Przejrzysto?? terapeuty pomaga w tym pod wzgl?dem jego pochodzenia, szkolenia i formy zawodowej.

Oprócz zapewnienia klientom ?atwego dost?pu do takich informacji, przed rozpocz?ciem terapii nale?y omówi? pochodzenie doradcy i podej?cie do leczenia. Post?puj?c zgodnie z tymi krokami, doradca jest w lepszej sytuacji, aby unikn?? b??du nieprawid?owego dzia?ania klient-doradca.

Typowy przyk?ad niedopasowania mi?dzy podej?ciem doradczym a potrzebami klienta wyst?puje, gdy klienci oczekuj? wi?cej wskazówek ni? oferowane. Na przyk?ad doradca przeszkolony w zakresie terapii skoncentrowanej na kliencie mo?e by? mniej sk?onny do udzielania klientom konkretnych wskazówek; mo?e raczej prowadzi? ich do odkrywania w?asnych rozwi?za? (Rogers, 1945).

Z drugiej strony terapeuta wyszkolony w podej?ciu mened?erskim by?by bardziej sk?onny do aktywnego doradzania, nauczania i wspierania klientów w sposobach radzenia sobie z ich problemami (np. Rational Emotive Behaviour Therapy; Ellis, 1996).

Mówi?c wprost, klient, który siedzi w cichych sesjach i chce, aby doradca powiedzia? co?, co prawdopodobnie nie przyniesie korzy?ci ani nie b?dzie kontynuowa?o takiego leczenia.

Oczywi?cie wi?kszo?? ludzi nie ma wiedzy na temat filozofii szkolenia doradców, ale maj? poj?cie o tym, czego na ogó? oczekuj? od terapeuty. Je?li podej?cie doradcze nie wydaje si? by? dostosowane do potrzeb klienta, istotne jest, aby doradca skontaktowa? si? z klientem, aby upewni? si?, ?e jego oczekiwania s? spe?nione.

Wp?yw na terapi? mo?e mie? równie? niedostateczne dostosowanie doradcy klienta pod wzgl?dem cech demograficznych, takich jak wiek lub p?e?. Na przyk?ad kobieta o brutalnej historii z m??czyznami mo?e by? lepiej wspierana przez doradc?. Podsumowuj?c, badania potwierdzaj? znaczenie zgodnej kombinacji terapeuta-klient jako predyktora sukcesu terapeutycznego (Bernier i Dozier, 2002).

4. Empatia

S?owami wybitnego psychologa Alfreda Adlera (goodreads.com):

W przyja?ni uczymy si? patrze? oczami drugiej osoby, s?ucha? uszami i czu? sercem.

Adler odnosi si? do jako?ci niezb?dnej do dobrej terapii: Empatia. Pope?nienie b??du przekazania empatycznego nastawienia mo?e skutkowa? ura?onym i niemotywowanym klientem; podczas gdy przes?ania to równie? zdolno?? terapeuty do prawdziwego zrozumienia sytuacji klienta.

Oczywi?cie doradcy s? lud?mi i dlatego mog? by? emocjonalnie dotkni?ci problemami i zachowaniami klienta. Jednak profesjonalni doradcy potrzebuj? ?rozwin?? zrozumienie tego, jak czuj? si? Twoi klienci i powinni by? w stanie szanowa? te uczucia, nawet je?li wydaj? si? utrudnia? prac? doradcy ?. (Vacc i Loesch, 2000, s. 22).

Budowanie empatii odgrywa tak kluczow? rol? w relacji terapeutycznej, ?e empatyczne umiej?tno?ci s?uchania zosta?y zasugerowane jako niezb?dny element opartego na dowodach szkolenia doradcy (Moyers i Miller, 2013).

5. Profesjonalizm

 profesjonalizm

Zachowanie nieprofesjonalnego terapeuty stanowi powa?ny b??d, który mo?e podwa?y? cele terapii.

Pod wieloma wzgl?dami profesjonalizm w otoczeniu terapeutycznym jest bardzo podobny do innych rodzajów pracy.

Na przyk?ad od doradców oczekuje si? przybycia na czas, zadbanego i odpowiednio ubranego. Spó?nienie jest powa?nym b??dem dla terapeutów, poniewa? wysy?a wiadomo??, ?e czas klienta nie jest wa?ny. Takie przes?anie jest oczywi?cie niezgodne z celem doradczym, jakim jest promowanie samooceny i pozytywnego samopoczucia klienta.

Ponadto sesje doradcze s? cz?sto krótkie i kosztowne, wi?c spó?nienie ma inne koszty dla klientów.

Klienci s? równie? zniech?ceni przez doradców, którzy nie reaguj? na swoje rozmowy telefoniczne, zachowuj? si? rozproszeni podczas sesji (na przyk?ad patrz?c na zegarek) lub mówi? za du?o lub o sobie. Klient jest skupiony na swoich problemach i mo?e by? poirytowany przez doradc?, który nie s?ucha ani nie jest zainteresowany.

?rodowisko biurowe musi tak?e zapewnia? profesjonalny klimat, poniewa? zdezorganizowane biuro nie budzi zaufania. Ponadto zdezorganizowane pliki mog? budzi? obawy dotycz?ce prywatno?ci klientów. Profesjonalni terapeuci s? równie? zaanga?owani w odpowiednie przygotowanie do ka?dej sesji doradczej.

Na przyk?ad, gdy doradcy nie przywo?uj? wa?nych informacji o klientach z tygodnia na tydzie?, klienci raczej nie czuj?, ?e zostali wys?uchani. Chocia? wiele przyk?adów zachowa? zwi?zanych z poradnictwem zawodowym jest zdrowych rozs?dków, czytelnicy maj? do dyspozycji bardziej szczegó?owe i szczegó?owe wytyczne dotycz?ce etycznych i profesjonalnych praktyk doradczych (np. ?Profesjonalizm, etyka i konflikty oparte na warto?ciach w doradztwieFrancis & Dugger, 2014).

6. Umiej?tno??, wiedza i pewno?? siebie

Oczekuje si?, ?e doradcy b?d? ekspertami w zakresie komunikacji, którzy s? ?ma wiedz? na temat tych aspektów zdrowia psychicznego, które s? zwi?zane z rozwojem, ulg? i rozwi?zywaniem emocjonalnych i innych problemów zwi?zanych z jako?ci? ?ycia ? (Vacc i Loesch, 2000, s. 18).

Pope?nienie b??du polegaj?cego na podaniu leczenia bez odpowiednich umiej?tno?ci, wiedzy lub zaufania obni?a zaufanie klienta do udzielonych wskazówek. Podobnie, je?li doradca czuje si? zdenerwowany i pewny siebie, ma do wykonania osobist? prac? przed spotkaniem z klientem.

Dobry doradca zdoby? równie? odpowiedni? wiedz? merytoryczn? i jest pewny swojego teoretycznego podej?cia. Zagubienie teorii jest problematyczne, poniewa? mo?e prowadzi? do porad, które nie maj? podstaw naukowych.

Specjali?ci-doradcy równie? rozumiej? czas i mog? unikn?? negatywnych konsekwencji przepisania okre?lonej interwencji, zanim klient b?dzie gotowy (Methven, Odell i Weeks, 2005).

Dzia?anie jako kompetentny terapeuta jest procesem ci?g?ym. Oznacza to, ?e dyrektorzy s? informowani o praktykach opartych na dowodach i na bie??co ?ledz? nowe wydarzenia. Jako takie, dzi?ki ci?g?emu rozwojowi i edukacji doradcy mog? zapewni? najlepsze leczenie dost?pne dla swoich klientów.

7. Limity

<img class = "alignright =" "wp-image-109661 =" "size-medium =" "lazyload ="” alt=”rzeczy, których terapeuci nie powinni robi?” width=”300″ height=”150″ src=”https://dinerados.com/wp-content/uploads/2020/03/1584139022_573_33-Errores-de-consejeria-que-el-terapeuta-debe-evitar-y.jpg”/>

Relacja klient-doradca nie przypomina tych, które wyst?puj? w innych aspektach ?ycia.

Nie bez powodu podlega szczególnym ograniczeniom, poniewa? jest to zwi?zek zawodowy, a nie przyja??.

Pope?nienie b??du zatarcia granic mi?dzy klientem a terapeut? prowadzi do ró?nych problemów zwi?zanych z zaufaniem, a tak?e do nieporozumie? dotycz?cych ról i obowi?zków obu stron.

Na przyk?ad poszukiwanie relacji z klientem poza terapi? jest znacz?cym naruszeniem granic, które zmniejsza zawodow? rol? terapeuty. Reaktywno?? emocjonalna lub nadopieku?czo?? klientów reprezentuje równie? dodatkowe sposoby, w jakie doradca mo?e zatrze? granice terapeutyczne i zwi?kszy? prawdopodobie?stwo podj?cia z?ych decyzji dotycz?cych leczenia (Methven i in., 2005).

Terapeuci naruszaj? równie? ograniczenia, pozwalaj?c na zbyt d?ugie sesje i udost?pniaj?c zbyt wiele danych osobowych. Nie zwracanie uwagi na sygna?y niewerbalne to kolejny obszar zwi?zany z granicami, poniewa? klienci informowali, ?e mowa cia?a terapeuty jest wa?na dla wczesnego budowania sojuszu terapeutycznego (Bedi, 2006).

Ogólnie rzecz bior?c, niektóre naruszenia granic s? do?? oczywiste; podczas gdy inne zale?? od zaanga?owanych osób. Wa?ne jest, aby zarówno terapeuta, jak i klient czuli si? komfortowo i zgodnie z parametrami ustalonymi podczas procesu doradztwa.

8. Za?o?enia

Cz?sto klienci nadal bior? udzia? w leczeniu pomimo braku zadowolenia z procesu. Poniewa? jednak klienci nie zawsze stwarzaj? te problemy, b??dem jest, aby terapeuci przyjmowali za?o?enia dotycz?ce zadowolenia klienta z charakteru i post?pu leczenia.

Na przyk?ad, je?li klient woli, aby doradca oferowa? wi?cej wskazówek mened?erskich, mo?e nie mie? pewno?ci, aby z?o?y? takie ??danie. Ponadto klient mo?e nawet nie zdawa? sobie sprawy, ?e doradca ma swobod? zmiany podej?cia.

Dzi?ki regularnym konsultacjom z klientem doradca jest w stanie lepiej unika? poczynionych za?o?e?, a tym samym opracowa? strategi? doradcz? zgodn? z potrzebami i oczekiwaniami klienta.

Z tego powodu Grupa robocza ds. Relacji wspieranych empirycznie (Ackerman, Benjamin i Beutler i in., 2001) zach?ca do sta?ego monitorowania odpowiedzi klienta na wytyczne.

9. Optymizm

Klient poszukuj?cy leczenia zdrowia psychicznego musi mie? poczucie, ?e specjalista ma nadziej? na jego zdolno?? do poprawy. W ko?cu, je?li doradca nie jest optymist? co do przysz?o?ci klienta, dlaczego mia?by mie? zaufanie do leczenia?

Pogl?d ten jest poparty badaniami wskazuj?cymi, ?e optymistyczne i pewne postawy doradców s? niezb?dne, aby uzyska? pozytywne wyniki pacjentów podczas terapii krótkoterminowej (Heinonen, Lindfors i Laaksonen i in., 2012).

W tym sensie kompetentni doradcy wyra?aj? autentyczno??, odwag? i pozytywny sceptycyzm wobec swoich klientów (Vacc i Loesch, 2000).

Brak przekazania ogólnie optymistycznej postawy stanowi znaczny b??d w doradztwie, poniewa? rol? doradcy jest wzbudzanie poczucia zach?ty, a tak?e inspirowanie i motywowanie. Dodatkowo, identyfikuj?c i promuj?c okre?lone cele po drodze, doradca wytycza pe?n? nadziei ?cie?k?, która budzi zaufanie klienta do procesu terapeutycznego.

10. Konkurs wielokulturowy

zaakceptowa? wielokulturowo??

Doradcy powinni zawsze by? wyczuleni na koncepcj? kulturow? ka?dego klienta, która staje si? coraz bardziej istotna w krajach, w których rozpowszechnienie grup mniejszo?ciowych ro?nie.

B??d polegaj?cy na niezrozumieniu i przekazaniu kompetencji wielokulturowych wielu klientom stanowi tak istotny b??d doradczy, ?e kompetencje poradnictwa wielokulturowego nale?? do wytycznych etycznych ustalonych przez American Psychological Association i National Association of School Psychologists (Prout & Brown, 2007).

Zaufanie maleje, gdy terapeuci nie s? w stanie odnosi? si? do wyzwa? zwi?zanych z akulturacj? klienta. Chocia? mo?e by? optymalne dla klientów, aby wspó?pracowa? z doradcami w kategoriach etnicznych, jest to rzadko wykonalne. Jednak doradcy wyra?aj? szacunek, kszta?c?c si? w zakresie historii i kultury klientów mniejszo?ciowych, a tak?e metod zwi?kszaj?cych wra?liwo?? wielokulturow?.

Znaczenie kompetencji wielokulturowych potwierdza literatura akademicka. Na przyk?ad szkolenie w zakresie kompetencji kulturowych wi??e si? ze zwi?kszonym zadowoleniem klienta z procesu doradztwa (Way, Stone i Schwager i in., 2002). Ponadto donoszono, ?e wra?liwo?? mi?dzykulturowa jest istotnym elementem poradnictwa dla ró?nych grup rasowych i etnicznych.

Na przyk?ad w swojej pracy z muzu?ma?skimi uchod?cami Eltaiba (2014) odkry?a, ?e ??budowanie relacji jest istotnym aspektem terapii wra?liwej kulturowo. Podobnie, w badaniu oceniaj?cym poradnictwo mi?dzykulturowe z klientami azjatyckimi, nieporozumienia i mimowolna niepewno?? zmniejszy?y si?, gdy terapeuci zrozumieli wa?ne ró?nice j?zykowe i kulturowe mi?dzy sob? a klientami. (Eum Kim, 2004).

Mówi?c ogólnie, przekonania doradcy, pochodzenie, orientacja seksualna, uprzedzenia oraz to?samo?? rasowa lub kulturowa mog? mie? znaczenie podczas terapii, przede wszystkim podczas pracy z klientami z ró?nych ?rodowisk (Prout i Brown, 2007).

Zdolno?? doradcy do introspekcji i zrozumienia potencjalnego wp?ywu jego osobistych przekona? i atrybutów na proces terapeutyczny jest niezb?dna do osi?gni?cia wra?liwej i bezstronnej terapii. Zrozumienie to obejmuje sprawdzenie przez doradc? stopnia uprzywilejowania (Arredondo, Tovar-Blank i Parham, 2008) oraz mo?liwo?ci nadu?ycia w?adzy.

Co wi?cej, multikulturowo kompetentny terapeuta jest w stanie lepiej wybra? kulturowo odpowiednie metody interwencji terapeutycznych dla klientów (Prout i Brown, 2007).

11. Litowanie si? nad sob?

Osoby zajmuj?ce si? zdrowiem psychicznym s? z natury lud?mi wspó?czuj?cymi. Jednak bycie terapeut? nie jest ?atwe, poniewa? s?uchanie problemów innych z dnia na dzie? mo?e wi?za? si? z kosztami emocjonalnymi. Jako taki, brak praktykowania litowania si? nad sob? jest b??dem, który zwi?ksza ryzyko wypalenia zawodowego w?ród terapeutów (Patsiopoulos i Buchanan, 2011).

Istnieje wiele skutecznych sposobów, w jakie doradca mo?e wykonywa? samoopiek? (np. Regularne przerwy, ?wiczenia relaksacyjne, dobre od?ywianie, ?wiczenia itp.); Wybór podej?cia zale?y od twoich szczególnych zainteresowa? i potrzeb.

Na przyk?ad uczestnictwo w medytacji jest metod? samoopieki, która wi??e si? ze zmniejszonym wyczerpaniem w?ród profesjonalnych doradców (Ringenbach, 2009). Ogólnie rzecz bior?c, dzi?ki rozpoznaniu i ?wiczeniu litowania si? nad sob?, terapeuci b?d? w znacznie lepszej sytuacji, aby cieszy? si? satysfakcjonuj?c? karier?, w której wspieraj? emocjonalne potrzeby swoich klientów.

Porady dla par: 5 b??dów

<img class = "alignright size-medium wp-image-109668 lazyload lazy” alt=”Terapia par” width=”300″ height=”150″ src=”https://dinerados.com/wp-content/uploads/2020/03/1584139023_638_33-Errores-de-consejeria-que-el-terapeuta-debe-evitar-y.jpg”/>

Chocia? powy?sze b??dy poradnictwa dotycz? wszystkich rodzajów poradnictwa, kilka zagadnie? ma szczególne zastosowanie w okre?lonych kontekstach poradnictwa.

Porady dla par stanowi? jedn? z takich sytuacji.

Na przyk?ad doradcy ma??e?scy musz? stale pracowa?, aby unikn?? uprzedze? wobec osoby. To skomplikowane terytorium, poniewa? doradca mo?e uwa?a?, ?e cz?onek pary jest stosunkowo bardziej winny.

Okazanie faworyzowania osoby mo?e utrwali? wzajemny antagonizm pary. Co wi?cej, mo?e wzbudzi? niech?? do terapeuty lub zrazi? ma??onka, który nie by? zbyt zmotywowany do udzia?u w poradnictwie.

Podczas pracy z dwoma klientami doradca powinien równie? pami?ta?, ?e ma do czynienia z dwiema cz?sto bardzo przeciwnymi stronami historii. Dlatego, aby unikn?? niepoprawnych za?o?e?, doradca musi zebra? wystarczaj?c? ilo?? informacji, aby mie? jasny obraz problemów i indywidualnych perspektyw pary (Methven i in., 2005).

W podobny sposób dyrektorzy musz? rozpozna?, w jaki sposób ich w?asne do?wiadczenia mog? wp?yn?? na za?o?enia, które poczyni? na temat klientów. Na przyk?ad Kottler i Carlson (2011) opisuj? moment nauczania, w którym terapeuta, w oparciu o swoj? orientacj? seksualn?, podj?? problematyczne za?o?enie, ?e ich klienci równie? nale?? do dominuj?cej populacji heteroseksualnej.

Inne b??dy pope?niane w?ród doradców par obejmuj? nieidentyfikowanie prawdziwego klienta (na przyk?ad para kontra osoba), nie ustanawianie podstawowych zasad od samego pocz?tku i przekonanie, ?e istnieje obiektywna prawda do odkrycia (Methven i in., 2005).

Podsumowuj?c, je?li chodzi o pary, doradcy powinni unika? pope?niania nast?puj?cych b??dów:

  • Poka? uprzedzenia lub faworyzowanie
  • Niewystarczaj?ce gromadzenie informacji o obu osobach, aby unikn?? poczynienia za?o?e?
  • Pocz?tkowo nie ustalono podstawowych zasad
  • Nie identyfikuj prawdziwego klienta
  • Anga?owanie si? w ?poszukiwanie prawdy?

Poradnictwo grupowe: 8 b??dów

 terapia grupowa

Podobnie jak w przypadku poradnictwa dla par, terapia grupowa wymaga pozornie bezstronnego terapeuty, który zapewnia równ? uwag? i czas ka?demu cz?onkowi grupy.

Poniewa? doradca zajmuje si? jednocze?nie kilkoma osobami, osobowo?ciami i problemami, musi by? przygotowany na ró?ne problemy, które mog? si? pojawi?. W swojej ksi??ce informacyjnej: ?Poradnictwo grupowe: strategie i umiej?tno?ci, Jacobs, Masson, Harvill i Schimmel (2012) opisuj? kilka problematycznych sytuacji, które s? powszechne w poradnictwie grupowym.

Jeden z tych problemów wyst?puje, gdy podej?cie lidera nie ma celu ani struktury. Poradnictwo grupowe stanowi wyzwanie, poniewa? wymaga pewnego siebie lidera, który na pocz?tku ustala cele, zasady i ogóln? struktur? grupy.

Je?li doradcy brakuje umiej?tno?ci przywódczych i pewno?ci siebie, wykonywanie terapii grupowej mo?e nie by? najlepszym pomys?em, przynajmniej do czasu odpowiedniego szkolenia. W przeciwnym razie dynamika grupy mo?e przej?? kontrol?, powoduj?c niezorganizowane i nieproduktywne sesje.

Inne g?ówne problemy wyst?puj?ce podczas poradnictwa grupowego obejmuj?: przewlek?ych rozmówców, którzy monopolizuj? rozmowy; cz?onkowie grupy, którzy w ogóle nie chc? mówi?; dominuj?ce osobowo?ci próbuj?ce przej?? grup?; cz?onkowie grupy pesymistycznej; osoby próbuj?ce odwraca? uwag? innych; uparte criers; oraz ci, którzy zachowuj? si? z wrogo?ci? (Jacobs i in., 2012).

Ponadto przywódcy grup cz??ciej tworz? udane sesje, gdy daj? uczestnikom wystarczaj?co du?o czasu na wypowied?, modeluj? odpowiednie sposoby reagowania, reaguj? na uczestników grup mniejszo?ciowych, odpowiednio reaguj? na p?acz?ce osoby i pomagaj? cz?onkowie grupy, którzy zostan? wys?uchani (Chen i Rybak, 2018).

Ogólnie rzecz bior?c, brak pewno?ci siebie jako lidera i mentora, który z powodzeniem poradzi sobie z takimi sytuacjami podczas poradnictwa grupowego, jest sprawdzonym sposobem na zmniejszenie korzy?ci terapeutycznych dla wszystkich zaanga?owanych osób.

Podsumowuj?c, je?li chodzi o grupy, dyrektorzy powinni unika? pope?niania nast?puj?cych b??dów:

  • Brak wyra?nego celu
  • Nieustawienie celów, zasad i struktury od samego pocz?tku
  • Brak umiej?tno?ci przywódczych lub pewno?ci siebie
  • Nie zajmuj si? wymagaj?cymi osobowo?ciami i zachowaniami klientów
  • Nie okazuj wra?liwo?ci na emocjonalnych klientów.
  • W razie potrzeby nie modeluj reakcji adaptacyjnych
  • Brak sprawiedliwego podzia?u czasu mi?dzy cz?onków grupy
  • Nie okazuj wra?liwo?ci na ró?norodno?? w grupie

Porady dla dzieci i m?odzie?y: 9 b??dów

<img class = "alignright =" "wp-image-109671 =" "size-medium =" "lazyload ="” alt=”terapia m?odzie?y” width=”300″ height=”150″ src=”https://dinerados.com/wp-content/uploads/2020/03/1584139023_200_33-Errores-de-consejeria-que-el-terapeuta-debe-evitar-y.jpg”/>

Praca z dzie?mi i nastolatkami to wyj?tkowa umiej?tno??, która wymaga wielu wa?nych rozwa?a?.

Po pierwsze, doradcy pracuj?cy z nieletnimi powinni by? bardzo ?wiadomi stanowych przepisów dotycz?cych prywatno?ci (na przyk?ad dotycz?cych zachowa? seksualnych lub u?ywania narkotyków).

Ponadto brak omówienia takich przepisów z uczestnicz?cymi dzie?mi i doros?ymi mo?e powodowa? szereg problemów.

Na przyk?ad, je?li rodzic nie jest ?wiadomy, ?e jego dziecko ma prawo do dyskutowania problemów z terapeut?, mo?e si? zdenerwowa? i nalega? na naruszenie jego prawa do poufno?ci. Przezroczysto?? terapeuty z ?atwo?ci? unika tej sytuacji przed rozpocz?ciem terapii.

Po drugie, terapeuci dzieci?cy / dorastaj?cy musz? zrozumie?, ?e dzieci ró?ni? si? od doros?ych pod wieloma wzgl?dami, w tym pod wzgl?dem rozwoju j?zykowego i poznawczego. Dlatego wyra?anie emocji mo?e by? trudniejsze dla dzieci ze wzgl?du na ich wzgl?dny brak umiej?tno?ci werbalnych i abstrakcyjnego my?lenia (Prout i Brown, 2007).

Dlatego doradca mo?e potrzebowa? stworzy? alternatywne sposoby wyra?ania uczu? przez dziecko. Podobnie doradcy mog? nie uzna? wyj?tkowej motywacji dzieci / m?odzie?y w porównaniu z doros?ymi cz?onkami rodziny do uczestnictwa w terapii.

Na przyk?ad dziecko lub m?odzie? mog? nie zg?osi? si? na ochotnika na terapi? lub zrozumie?, dlaczego konieczne s? sytuacje, które mog? szybko obni?y? poziom motywacji do leczenia.

Po trzecie, terapeuci dzieci?cy musz? by? w stanie poradzi? sobie z problematycznym i dysfunkcyjnym systemem rodzinnym. Mo?e to spowodowa? brak zaufania dziecka do doros?ych w ogóle, szczególnie do autorytetów. Nieuznawanie perspektywy m?odzie?y dotycz?cej leczenia i roli doradcy mo?e skutkowa? niezamierzonym uczestnikiem.

Aby unikn?? tej sytuacji, doradcy pracuj?cy z dzie?mi i m?odzie?? musz? po?wi?ci? wi?cej czasu i stara? si? nawi?za? wczesne relacje (Vernon, 2002). Ponadto terapeuci osi?gn? lepsze wyniki, unikaj?c utrwalania etykiet dla dzieci w ramach dynamiki rodziny, zapewniaj?c, ?e ich m?odym klientom mówi si? prawd?, oraz anga?uj?c dzieci i m?odzie? w podejmowanie decyzji i celów zwi?zanych z poradnictwem ( Myers, Shoffner i Briggs, 2002).

Takie podej?cie do poradnictwa dla m?odzie?y daje m?odym ludziom pewno?? i si??, które wynikaj? ze ?wiadomo?ci, ?e ich opinie s? wa?ne.

Po czwarte, skuteczne poradnictwo dla m?odzie?y wymaga od terapeuty zrozumienia okresu rozwojowego klienta (Myers i in., 2002). Oczywi?cie sposób, w jaki dziecko lub m?odzie? postrzega ?wiat, znajdzie odzwierciedlenie w ich zachowaniu. Niezrozumienie procesów programistycznych doprowadzi do mo?liwych nieporozumie? i za?o?e? dotycz?cych potrzeb klienta.

Na przyk?ad nastolatki cz?sto wykazuj? objawy depresji nieco inne ni? u dzieci i doros?ych. Wraz z ró?nymi zdolno?ciami emocjonalnymi i intelektualnymi nastolatki s? w wyj?tkowej sytuacji, próbuj?c porusza? si? po swojej autonomii podczas przechodzenia do doros?o?ci. Niezrozumienie tego mo?e spowodowa?, ?e nastoletni klienci poczuj? si? niezrozumiani przez doradc?.

Doradcy terapii grupowej pracuj?cy z dzie?mi i m?odzie?? powinni równie? odpowiednio uwzgl?dni? ró?ne grupy wiekowe, etapy rozwoju i problemy behawioralne. Na przyk?ad pod wzgl?dem wielko?ci grupy ma?e dzieci i nastolatki cz??ciej korzystaj? z ma?ych grup. Ponadto dzieci z problemami z zachowaniem mog? wymaga? nawet mniejszych grup (Prout i Brown, 2007).

Podsumowuj?c, je?li chodzi o m?odzie?, doradcy powinni unika? pope?niania nast?puj?cych b??dów:

  • Niezrozumienie i zg?aszanie problemów zwi?zanych z prywatno?ci?
  • Nieuznawanie ró?nych potrzeb dzieci w porównaniu z doros?ymi.
  • Nie przekazanie przyczyny leczenia i motywowanie dzieci i m?odzie?y.
  • Niezrozumienie roli i perspektywy m?odego cz?owieka w systemie rodzinnym
  • Nie ustanowienie odpowiedniej relacji mi?dzy m?odymi lud?mi.
  • Brak zaanga?owania m?odzie?y w podejmowanie decyzji i celów zwi?zanych z doradztwem.
  • Nieuznawanie ró?nych okresów rozwoju
  • Niezrozumienie wyj?tkowych potrzeb nastolatków w warunkach terapeutycznych.
  • Brak opracowania struktury poradnictwa grupowego w oparciu o specyficzne potrzeby m?odych uczestników.

Wiadomo?? do zabrania do domu

Niezliczone osoby na ca?ym ?wiecie ka?dego roku otrzymuj? porady dotycz?ce zdrowia psychicznego. Zadaniem terapeutów jest trudna praca polegaj?ca na zapewnieniu najlepszych praktyk dla klientów o ró?norodnym pochodzeniu, problemach i oczekiwaniach. Terapeuci maj? równie? swoje uprzedzenia i inne cechy, które mog? wp?ywa? na proces poradnictwa.

G?ówny wniosek tego artyku?u jest taki, ?e istnieje mnóstwo informacji kierowanych przez badaczy dost?pnych dla terapeutów, które pomog? im unikn?? potencjalnie szkodliwych b??dów w doradztwie. Takie b??dy s? bardzo zró?nicowane i dziel? si? na takie kategorie, jak budowanie dobrych relacji, poufno??, dostosowanie klienta-doradcy i kompetencje wielokulturowe.

Ponadto b??dy poradnictwa mo?na ?atwo zidentyfikowa? w ró?nych sytuacjach poradnictwa, takich jak poradnictwo dla par, poradnictwo grupowe i poradnictwo dla m?odzie?y.

Ogólnie rzecz bior?c, terapeuci, którzy podchodz? do poradnictwa w sposób profesjonalny, etyczny, empatyczny i optymistyczny, b?d? na bardziej pozytywnej drodze do osi?gni?cia po??danych rezultatów leczenia.

Ponadto optymalne wyniki s? bardziej osi?galne, gdy doradcy buduj? zaufanie w?ród klientów; s? wra?liwe na wp?yw ogranicze?; unika? poczynienia za?o?e?; ?wicz wspó?czucie i podejd? do terapii z odpowiedni? wiedz?, umiej?tno?ciami, pewno?ci? siebie i elastyczno?ci?.

Uznaj?c znaczenie tych koncepcji, terapeuci unikn? niezliczonych b??dów i dlatego b?d? lepiej przygotowani, aby pomóc swoim klientom osi?gn?? znacz?ce wyniki terapeutyczne.

  • Ackerman, S. J., Benjamin, L. S., Beutler, L. E., Gelso, C. J., Goldfried, M. R., Hill, C., Lambert, C., Norcross, M., Orlinsky, D. and Jackson, R. (2001). Empirycznie wspierane relacje terapeutyczne: wnioski i rekomendacje grupy zadaniowej Division 29. Psychoterapia: teoria, badania, praktyka, szkolenie, 38495497.
  • Adler, A. Recuperado el 22 de enero de 2020, de https://www.goodreads.com/quotes/
  • Arredondo, P., Tovar-Blank, Z. G. y Parham, T. A. (2008). Retos y promesas de convertirse en un consejero culturalmente competente en una era sociopolítica de cambio y empoderamiento. Revista de Consejería y Desarrollo, 86261268.
  • Bedi, R. P. (2006). Mapeo conceptual de la perspectiva del cliente sobre la formación de alianzas de asesoramiento. Revista de Psicología de Consejería, 532635.
  • Bernier, A. y Dozier, M. (2002). La coincidencia cliente-consejero y la experiencia emocional correctiva: evidencia de la investigación interpersonal y de apego. Psicoterapia: teoría, investigación, práctica, formación, 393243.
  • Chen, M. y Rybak, C. (2018). Habilidades de liderazgo grupal: proceso interpersonal en terapia y asesoramiento grupal. Thousand Oaks, CA: SAGE Publications, Inc.
  • Ellis, A. (1996). Terapia breve mejor, más profunda y más duradera: el enfoque de la terapia racional de comportamiento emotivo. Bristol, PA: Brunner / Mazel.
  • Eltaiba, N. (2014). Asesoramiento con refugiados musulmanes: construcción de una buena relación. Revista de práctica de trabajo social, 28, 397403.
  • Eum Kim, Y.S. (2004) Comprender a los clientes asiáticoamericanos: problemas y posibilidades de asesoramiento intercultural con especial referencia a los coreanoamericanos. Revista de Diversidad Étnica y Cultural en Trabajo Social, 12, 91113.
  • Francis, P. C. y Dugger, S. M. (2014). Profesionalismo, ética y conflictos basados ??en valores en el asesoramiento: una introducción a la sección especial. Revista de Consejería y Desarrollo, 92131134.
  • Heinonen, E., Lindfors, O., Laaksonen, M. A. y Knekt, P. (2012). Las características profesionales y personales de los terapeutas como predictores de resultados en psicoterapia a corto y largo plazo. Revista de trastornos afectivos, 138, 301312.
  • Hodgson, J., Mendenhall, T. y Lamson, A. (2013). Relaciones entre pacientes y proveedores: Consentimiento, confidencialidad y gestión de errores en entornos de atención primaria integrados. Familias, Sistemas y Salud, 312840.
  • Jacobs, E., Masson, R., Harvill, R. y Schimmel, C. (2012). Asesoramiento grupal: estrategias y habilidades. Belmont, CA: Brooks / Cole.
  • Kottler, J. y Carlson, J. (2011). Duped: Mentiras y engaños en psicoterapia. Nueva York: Routledge.
  • Methven, S., Odell, M. y Weeks, G. (2005). Si solo hubiera sabido ?: Evitar errores comunes en la terapia de pareja. Nueva York: W.W. Norton & Company. Moyers, T. B. y Miller, W. R. (2013). Is low therapist empathy toxic? Psychology of Addictive Behaviors, 27, 878884.
  • Patsiopoulos, A. T., & Buchanan, M. J. (2011). The practice of self-compassion in counseling: A narrative inquiry. Professional Psychology: Research and Practice, 42, 301307.
  • Prout, H.T., & Brown, D.T. (2007). Counseling and psychotherapy with children and adolescents: Theory and practice for school and clinical settings. Hoboken, NJ: John Wiley & Sons, Inc.
  • Ringenbach, R. (2009). A Comparison between counselors who practice meditation and those who do not on compassion fatigue, compassion satisfaction, burnout, and self-compassion. Akron, OH: Doctoral Dissertation, University of Akron.
  • Rogers, C. (1945). The nondirective method as a technique for social research. American Journal of Sociology, 50, 279283.
  • Tahan, H. A., & Sminkey, P. V. (2012). Motivational interviewing. Professional Case Management, 17, 164172.
  • Vacc, N., & Loesch, L. (2000). Professional orientation to counseling. Great Britain: Routledge Taylor & Francis Group.
  • Vernon, A. (2002). What works when with children and adolescents: a handbook of individual counseling techniques. Champaign, IL: Research Press.
  • Way, B., Stone B., Schwager, M., Wagoner, D., & Bassman, R. (2002). Effectiveness of the New York State Ofce of Mental Health Core Curriculum: Direct Care Staff Training. Psychiatric Rehabilitation Journal, 25, 398402.